Starożytność
W historiografii europejskiej okres dziejów najstarszych cywilizacji Europy Bliskiego Wschodu od ok. 4000 p.n.e. Nie ma zgodności co do daty końcowej starożytności. Kilka propozycji: 1) III w. – okres kryzysu cesarstwa rzymskiego. 2) 395 – śmierć Teodozjusza I i podział cesarstwa rzymskiego na wschodnie i zachodnie. 3) V-VI w. (lub VI-VII w.) – schyłek wędrówki ludów. W historiografii polskiej przyjmuje się zwykle rok 476 – upadek cesarstwa zachodniorzymskiego. O starożytności mówimy inaczej epoka antyczna, klasyczna. Współcześnie antyk to przedmiot sztuki dawnej, posiadający ogromną wartość zabytkową. Klasyczny (tac. ciassicus – wyuczony w klasie, wzorowy, pierwszorzędny) to termin odnoszący się nie tylko do twórczości antycznej, swoim zakresem obejmuje wszystkie późniejsze prądy artystyczne oparte na wzorach antycznych. Kultura starożytnej Grecji (Hellady) jest starsza od rzymskiej. Na jej konto należy zaliczyć rozwój różnorakich dziedzin, jak: literatury, sztuki, medycyny, filozofii, prawa, nauk ścisłych, teatru, historiograf! itp. Stały się one wzorem dla wielu rozwijających się później kultur. Kultura rzymska rozwinęła się pod wpływem kultury starożytnej Hellady, z którą Rzymianie zetknęli się w południowej Italii (wchodziła ona w skład całej Grecji). Twórczość wielkich starożytnych Greków, jak Homera, Hezjoda, Sofoklesa, Ajschylosa, Eurypidesa, Safony, Anakreonta, Ezopa, Platona, Sokratesa i Arystotelesa, czy wielkich Rzymian, jak Horacego, Owidiusza, Seneki, Cycerona, zadziwiała i zadziwia swoją wspaniałością wszystkich twórców kolejnych epok kulturowych. Ich utwory i poglądy, związane ze światem, przyrodą, człowiekiem i jego życiem, posiadają wartości nieprzemijające, ponadczasowe. Są aktualne zawsze i wszędzie. Okres kultury antycznej skończył się wraz z zamknięciem Akademii Platońskiej w Atenach w 529 roku.
Leave a Reply