Shakespeare William
Wywodził się z rodziny mieszczańskiej o chłopskim rodowodzie. Wykształcenie wyniesione ze szkoły średniej pogłębił na dworach i przez samouctwo. Zafascynowany widowiskami teatralnymi opuścił rodzinny dom i miasto Stratford i udał się do Londynu. W zespole aktorskim, do którego został zaangażowany, przeszedł wszystkie szczeble kariery – od chłopca do posług, aktora, aż do najsławniejszego dramatopisarza w kraju, założyciela teatru Pod kulą ziemską (The Globe). Dorobił się majątku, zdobył dla rodziny szlachectwo, a w rodzinnym mieście nabył posiadłość ziemską, gdzie spędził ostatnie lata życia. Uprawiał trzy modne wówczas w Anglii odmiany dramatu – komedię, kroniki historyczne i tragedię. Jego twórczość, ze względu na jej charakter, można podzielić na trzy okresy: l. okres oczarowania ideałami renesansu – wiara w postęp, zwycięstwo dobra i sprawiedliwości, wiara w człowieka i jego wartości. Powstają tu pogodne, radosne i optymistyczne komedie oraz tragedie, w których odbija się prawdziwe ludzkie uczucie, kontrastujące z codzienną rzeczywistością; 2. okres załamania się wiary w ludzi, złudzeń, wynikający z obserwacji życia codziennego; 3. okres przezwyciężenia pesymizmu w ostatnich latach życia, wypływający z osobistego powodzenia życiowego. Najwybitniejsze dzieła: komedie – Sen nocy letniej. Komedia pomyłek. Poskromienie złośnicy. Wesołe kumoszki z Windsoru, Wieczór trzech króli. Miarka za miarkę;tragedie – Romeo i Julia, Hamlet, Otello, Król Lear;kroniki historyczne – Król Jan, Ryszard II, Henryk IV, Henryk V, Henryk VI, Ryszard III, Henryk VIII(cykl dramatów z dziejów Anglii), Juliusz Cezar, Antoniusz i Kleopatra (dramaty z dziejów Rzymu);baśnie dramatyczne – Sen nocy letniej. Konstrukcja sztuk Szekspira – utrzymana w stylu tzw. dramatu elżbietańskiego, sprzeciwia się klasycznym regułom dramatu. Cechy specyficzne to: zerwanie z zasadą trzech jedności (czas, miejsce i akcja), rezygnacja z chóru (częściowe zastąpienie go monologiem bohatera), częste zmiany nastroju, mające na celu wywołanie wzruszenia u widzów, dramat charakterów – uczucie motorem postępowania, zróżnicowane portrety psychologiczne, indywidualizacja postaci, język pełen metafor i porównań (czerpane niejednokrotnie z mowy potocznej), pisane wierszem białym (nierymowanym), dziesiędozgłoskowcem (w polskich przekładach oddawany jedenastozgłoskowcem), wplatanie wypowiedzi rymowanych, prozaicznych dialogów mających na celu ożywienie narracji, wątki realistyczne i fantastyczne.
Leave a Reply