Polityka zagraniczna Kazimierza Wielkieo
Kazimierz wstępując na tron w 1333 roku, musiał przede wszystkim uregulować stosunki z Janem Luksemburczykiem i Krzyżakami. Na dwóch zjazdach w Wyszehradzie w 1335 i 1339 roku, doszło do kompromisu, to znaczy król czeski za poważną sumę pieniędzy zrzekł się praw do korony polskiej (20 tys. kop groszy praskich), natomiast Kazimierz zgodził się uznać jego zwierzchność lenną nad tymi księstwami śląskimi, które już poprzednio złożyły hołd. Dotyczyło to prawie całego Śląska, poza księstwem świdnicko-jaworskim. W sprawie zagarnięcia przez Krzyżaków Pomorza Gdańskiego, Kujaw i ziemi dobrzyńskiej wystąpili jako rozjemcy Jan Luksemburczyk i Karol Robert, proponując w 1339 roku kompromis (Polska miała dostać tylko Kujawy i ziemie dobrzyńską). Kazimierz odrzucił jednak ich warunki, a w tym samym roku odbył się jeszcze jeden sąd papieski w Warszawie, który tym razem całe sporne ziemie przysądził Polsce. Tego wyroku z kolei nie uznali Krzyżacy, a apelacja do papieża spowodowała jego zawieszenie. Ostatecznie w 1343 roku w Kaliszu, Kazimierz zawarł z Krzyżakami pokój wieczysty na warunkach proponowanego wcześniej kompromisu. Krzyżacy mieli Polsce zwrócić Kujawy i ziemie dobrzyńską, a ziemie chełmińską i Pomorze Gdańskie, zatrzymać jako “wieczystą jałmużnę“ króla polskiego. Jednocześnie król polski zachowywał formalnie tytuł “pana i dziedzica“ Pomorza. W okresie panowania Kazimierza została zdobyta i przyłączona do Polski Ruś Halicka, pierwszy w historii Polski trwały nabytek ziem etnicznie obcych. Kazimierz przeprowadził w latach 1340 – 1349 na te tereny kilka wypraw, opanowując Księstwo Halickie z Haliczem i Lwowem oraz zachodnią część Wołynia. Ziemie te przetrwały w granicach Polski aż do rozbiorów. Zakończeniem terytorialnej odbudowy państwa polskiego było lenne podporządkowanie (od 1351 roku) Mazowsza oraz drobne zdobycze na zachodzie i północy (Wschowa, Santok, Drezdenko). Kazimierz prowadził jeszcze nieudaną wojnę z Czechami o Śląsk w latach 1345 – 1348, zakończoną pokojem w Namysłowie. Pokój ten potwierdzono jeszcze układem w Pradze w 1356 roku. Kazimierz zrzekł się wtedy Śląska, a Luksemburgowie praw do Mazowsza. W sumie w czasie panowania Kazimierza Wielkiego terytorium państwa powiększyło się 2,5 a ludność 3 krotnie.
Leave a Reply