Horacy
Quintus Horatius Flaccus (65 -8 r. p.n.e.) – najsławniejszy poeta liryczny starożytnego Rzymu w epoce augustowskiej, syn wyzwolonego niewolnika, uzyskał wykształcenie godne senatora w Rzymie i w Atenach, znał doskonale filozofię Epikura i stoików. Jego twórczość jest bogata i różnorodna, obejmuje:Epody (nazywane przez poetę jambami), dwie księgi Listów oraz Carmen Saeculare- tzw. Pieśń stulecia (napisana dla uczczenia urządzonych przez cesarza Augusta obrzędów wiekowych, symbolizujących ukończenie jednego wieku, a rozpoczęcie nowego). Poezja Horacego – podejmuje zawsze aktualne problemy ludzkiej kondycji w świecie, propaguje ideały moralne i polityczne. Jej trzon stanowią Carmina (Pieśni), w których poeta nawiązuje do liyki greckiej i hellenistycznej. W Pieśniach wyznaje i propaguje filozofię Epikura wzbogacając ją. Wprowadza pesymistyczne spojrzenie na życie – tragiczne odczucie ludzkiego losu. Obok afirmacji życia (carpe diem), nawoływań do zabawy, pojawia się myśl o śmierci, przemijaniu, nicości ludzkiego życia. W poezji Horacego również odbijają się założenia filozofii stoickiej, która najwyższe dobro upatrywała w cnocie. Stoicy byli czcicielami cnoty nieskażonymi. Głosili, że urzeczywistnia się ona najbardziej w służbie publicznej. Exegi monumentum aere perennius (Carmen 111,30) Wybudowałem pomnik trwalszy niż ze spiżu – podmiot liryczny – wybraniec Melpomeny (poeta) mówi o sobie i o swojej poezji. Jego poezja i sława poetycka są pomnikiem trwalszym niż spiż, czas i śmierć. żadne kataklizmy ich nie zniszczą, będą żyć po wsze czasy u potomnych. Poeta zdaje sobie sprawę z wartości swej poezji. Wierzy w jej moc po swojej śmierci. Poezja nobilituje twórcę (Rozsławię się. choć w niskiej chacie urodzony). Według Horacego twórczość poetycka jest najwyższą miarą ludzkich dokonań. Świadczy o tym choćby liryka eolska (Alkajosa i Safony – poetów starogreckich), z którą nierozerwalnie łączy się jego poezja. Quid dedicatum poscit Apollinem (Carmen I, 31) O co poeta prosi Apollina – podmiot liryczny (poeta) zastanawia się nad tym, o co może modlić się do Apolla podczas składania mu ofiary. Na pewno nie o majątek, urodzaj, pomyślność i powodzenie w życiu – to wszystko przeminie. Dla poety najcenniejsze jest życie na łonie natury oraz zdrowie. Pragnie także, by jego starość była łagodna, spokojna i pełna radość. W wierszu uwidacznia się wpływ filozofii Epikura – dla człowieka najwyższą miarą szczęścia jest życie, radość istnienia, spokój, pogoda ducha i jasność myślenia. Liryka horacjańska – to liryka patriotyczno-obywatelska, refleksyjna, biesiadna, hymniczna, autotematyczna, inwokacyjna.
Leave a Reply