Dostojewski Fiodor
Urodzony 11 XI 1821 w Moskwie, Zmarł 9 II 1881 w Petersburgu. Wybitny prozaik rosyjski, mistrz powieści psychologicznej. Syn lekarza, wychowywany w surowej atmosferze domowej: po śmierci matki oddany do pensjonatu, a następnie do szkoły inżynierskiej w Petersburgu. Zapoznaje się z literaturą europejską, tłumaczy Eugenię Grandet Balzaka. Od 1847 należy do koła pietraszewców, zajmujących się sprawami społecznymi w duchu francuskiego socjalizmu utopijnego. Aresztowany w 1849 zostaje skazany na śmierć: w ostatniej chwili przed egzekucją ułaskawiony, zesłany na cztery lata ciężkich robót na Syberię, a potem wcielony do wojska w Semipałatyńsku. Z Syberii wraca w 1859 i poświęca się pracy pisarskiej. Pod wpływem przeżyć więziennych i obozowych przeszedł daleko idącą ewolucję poglądów: z utopijnego socjalisty przekształcił się we wroga indywidualizmu, wszelkich dążeń rewolucyjnych i liberalnych, w rzecznika chrześcijańskiej pokory i posłuszeństwa carskiej władzy. Na jego poglądy wpływ miały też takie fakty z życiorysu pisarza, jak zamordowanie ojca przez chłopów, popadniecie w alkoholizm, namiętności gracza-hazardzisty. Wywarło to również wpływ na jego twórczość literacką. Znalazłszy się w trudnej sytuacji finansowej, ucieka przed wierzycielami na Zachód (1867-71), skąd wraca jako jeden z najpopularniejszych pisarzy rosyjskich. Wydał: Biedni ludzie (1845), Sobowtór (1846), Białe noce (1848), Nietoczka Niezwanowa (1849), Skrzywdzeni i poniżeni (1861), Wspomnienia z domu umarłych (1860-62), ; Zapiski z podziemia (1864), Zbrodnia i kara (1866), Gracz (1867), Idiota (1868), Biesy (1870), Młodzik (1875), Bracia Karamazow (1879-80), Dziennik pisarza (1873-81).
Leave a Reply