Conrad Joseph
Właściwe nazwisko to Korzeniowski Teodor Józef Konrad . Urodzony 3 XII 1857 w Berdyczowie. Zmarł 3 VIII 1924 w Bishopsboume w Anglii. Powieściopisarz, Polak piszący po angielsku. Syn kresowego szlachcica, literata i antycarskiego konspiratora – Apolla Korzeniowskiego, dzielił wraz z rodzicami zesłanie w głąb Rosji (1862-67). Po śmierci matki i ojca zaopiekował się nim wuj Tadeusz Bobrowski. W 1874, nie ukończywszy nauki gimnazjalnej, wyjeżdża z Polski, chcąc zdobyć zawód marynarza. Przebywał w Marsylii, żeglował do Indii Zachodnich. W 1878 zaciągnął się na statek angielski jako prosty marynarz. Pływał m.in. do Australii i na Daleki Wschód, zdobywając szlify oficerskie i kapitańskie (1886) oraz obywatelstwo brytyjskie. Po nieudanej z powodu choroby wyprawie do Konga, osiedla się na lądzie. Poświęcił się pracy pisarskiej od 1894. Zyskał sławę jednego z najwybitniejszych pisarzy swojego czasu. Debiutował powieścią Szaleństwo Almayera (1895). Opublikował kilkadziesiąt zbiorów opowiadań i powieści, wśród których najbardziej znane to: Murzyn z załogi “Narcyza“ (1897), Lord Jim (1900), Jądro ciemności (1902), Tajfun (1903), Nostromo (1904), Zwierciadło morza (1906), W oczach Zachodu (1911), Tajny agent (1912), Freja z Siedmiu Wysp (1912), Los (1914), Zwycięstwo (1915), Smuga cienia (1917), Ocalenie (1920), Korsarz (1923). Twórczość Oparta jest w znacznej mierze na osobistych doświadczeniach, związanych z latami jego pobytu na morzu. Wartość i siła oddziaływania jego pisarstwa polega na podjęciu problematyki etycznej, ujętej w kategorie obowiązku, honoru i wierności. Typowymi bohaterami są tutaj ludzie morza, poddawani ciężkim próbom siły woli w warunkach często skrajnie trudnych: osamotnienia czy groźby skazania na zagładę fizyczną. Jedyną drogą ocalenia jest rygorystyczne przestrzeganie heroicznego kodeksu moralnego, obowiązku społecznej lojalności, zaciętej obrony honoru wbrew wszelkim przeciwieństwom i okolicznościom Losu: ślepej siły pozbawionej w jego ujęciu jakiegoś nadrzędnego – boskiego lub ludzkiego porządku i sankcji. Ale istotna treść moralna tych słynnych “prostych zasad“ Conradowskich (czerpanych z etosu rycerskiego i romantycznego) polega na bezlitosnej konfrontacji ideałów z rzeczywistym zachowaniem się ludzi w konkretnych warunkach czasu i miejsca, w czym widać wpływy wielkich realistów (Flaubert, Turgieniew, Maupassant) na postawę pisarską Conrada. Zastosowana została tutaj bardzo nowoczesna technika tzw. narracji pośredniej, polegającej na obiektywnych relacjach zdarzeń poprzez współbohatera-narratora (najczęściej jest nim kapitan Charles Marlowe, m.in. narrator Lorda Jima) lub na opisie tego samego faktu przez kilka różnych relacji. Pisarz wprowadzał też liczne retrospekcje, zakłócał chronologię opowieści, gromadził aluzje i niedomówienia, by stworzyć sugestywny nastrój napięcia w dociekaniu prawdy i tajemnicy, który ulega rozładowaniu w dramatycznej scenie końcowej.
Leave a Reply