Camus Albert

Urodzony 7 XI 1913 w Mondovi, Algieria. Zmarł 4 I 1960 w wyniku wypadku samochodowego. Powieściopisarz i eseista francuski. Od 1942 we Francji; działając w ruchu oporu, założył w Lyonie i Paryżu grupę i pismo Combat. Studiował filozofię; będąc w ciężkiej sytuacji materialnej, uprawiał najróżniejsze zawody. Po wojnie był dziennikarzem, dużo podróżował po Europie. Wydał powieści: Obcy (1942), Dżuma (1947), Upadek (1956); eseje: Mit Syzyfa (1942), Listy do przyjaciela Niemca (1944), Człowiek zbuntowany (1951); dramaty: Kaligula (1945), Sprawiedliwi (1949), Nieporozumienie (1944), Stan oblężenia (1948). Twórczość Camus, ilościowo skromna, wywarła duży wpływ na filozofię i literaturę XX w. C. twierdził, że egzystencja jest absurdem pozbawionym przyczyny i celu. Człowiek “absurdalny“ ma tworzyć siebie w całkowitej niezależności, ale nie może się spodziewać, że stworzy coś trwałego, skoro każdy człowiek musi wszystko zaczynać od nowa. Camus nie uważał się za filozofa egzystencjalistycznego, nie zajmował się metafizycznymi źródłami egzystencji i wolności. Rozpatrywał je na płaszczyźnie moralnej i zakładał – nie zastanawiając się nad jej pochodzeniem – istnienie potrzeby ładu i sprawiedliwości, określającej v obec absurdalnego wszechświata naturę ludzką. Autor Człowieka zbuntowanego, pisarz należący do ruchu oporu, znalazł w walce podstawę działania, mającego wartość nie tylko dla jednegi człowieka, który chce zachować swe życie, ale dla wszystkich. Świat absurdalny sankcjonował przez swój bezsens (C. przeciwstawiał się wszystkim postaciom totalitaryzmu) przemoc hitlerowską, obowiązkiem człowieka jest zatem walka z wieczną sprawiedliwością, tworzenie szczęścia aby protestować przeciw światu nieszczęścia. Taki cel stawiają sobie bohaterowie Dżumy.

Nie ma podobnych artykułów

    Author: admin Filled under: Pisarze