Właściwe nazwisko to Korzeniowski Teodor Józef Konrad . Urodzony 3 XII 1857 w Berdyczowie. Zmarł 3 VIII 1924 w Bishopsboume w Anglii. Powieściopisarz, Polak piszący po angielsku. Syn kresowego szlachcica, literata i antycarskiego konspiratora – Apolla Korzeniowskiego, dzielił wraz z rodzicami zesłanie w głąb Rosji (1862-67). Po śmierci matki i ojca zaopiekował się nim wuj Tadeusz Bobrowski. W 1874, nie ukończywszy nauki gimnazjalnej, wyjeżdża z Polski, chcąc zdobyć zawód marynarza. Przebywał w Marsylii, żeglował do Indii Zachodnich. W 1878 zaciągnął się na statek angielski jako prosty marynarz. Pływał m.in. do Australii i na Daleki Wschód, zdobywając szlify oficerskie i kapitańskie (1886) oraz obywatelstwo brytyjskie. Po nieudanej z powodu choroby wyprawie do Konga, osiedla się na lądzie. Poświęcił się pracy pisarskiej od 1894. Zyskał sławę jednego z najwybitniejszych pisarzy swojego czasu. Debiutował powieścią Szaleństwo Almayera (1895). Opublikował kilkadziesiąt zbiorów opowiadań i powieści, wśród których najbardziej znane to: Murzyn z załogi “Narcyza“ (1897), Lord Jim (1900), Jądro ciemności (1902), Tajfun (1903), Nostromo (1904), Zwierciadło morza (1906), W oczach Zachodu (1911), Tajny agent (1912), Freja z Siedmiu Wysp (1912), Los (1914), Zwycięstwo (1915), Smuga cienia (1917), Ocalenie (1920), Korsarz (1923). Twórczość Oparta jest w znacznej mierze na osobistych doświadczeniach, związanych z latami jego pobytu na morzu. Wartość i siła oddziaływania jego pisarstwa polega na podjęciu problematyki etycznej, ujętej w kategorie obowiązku, honoru i wierności. Typowymi bohaterami są tutaj ludzie morza, poddawani ciężkim próbom siły woli w warunkach często skrajnie trudnych: osamotnienia czy groźby skazania na zagładę fizyczną. Jedyną drogą ocalenia jest rygorystyczne przestrzeganie heroicznego kodeksu moralnego, obowiązku społecznej lojalności, zaciętej obrony honoru wbrew wszelkim przeciwieństwom i okolicznościom Losu: ślepej siły pozbawionej w jego ujęciu jakiegoś nadrzędnego – boskiego lub ludzkiego porządku i sankcji. Ale istotna treść moralna tych słynnych “prostych zasad“ Conradowskich (czerpanych z etosu rycerskiego i romantycznego) polega na bezlitosnej konfrontacji ideałów z rzeczywistym zachowaniem się ludzi w konkretnych warunkach czasu i miejsca, w czym widać wpływy wielkich realistów (Flaubert, Turgieniew, Maupassant) na postawę pisarską Conrada. Zastosowana została tutaj bardzo nowoczesna technika tzw. narracji pośredniej, polegającej na obiektywnych relacjach zdarzeń poprzez współbohatera-narratora (najczęściej jest nim kapitan Charles Marlowe, m.in. narrator Lorda Jima) lub na opisie tego samego faktu przez kilka różnych relacji. Pisarz wprowadzał też liczne retrospekcje, zakłócał chronologię opowieści, gromadził aluzje i niedomówienia, by stworzyć sugestywny nastrój napięcia w dociekaniu prawdy i tajemnicy, który ulega rozładowaniu w dramatycznej scenie końcowej.
Urodzony 29 I 1860 w Taganrogu. Zmarł 15 VII 1904 w Bedenweiler. Nowelista i dramaturg rosyjski. Pochodził z niższych warstw społecznych – jego ojciec był sklepikarzem, a dziad chłopem pańszczyźnianym. Debiutował parodiami powieści detektywistycznych, a następnie humoreskami w pismach satyrycznych. Autor zbiorów nowel, m.in. Bajki Melpomeny (1884), Pstre opowiadania (1886), O zmierzchu (1888, Nagroda Puszkinowska), reportażu Sachalin (1895) o losie katorżników. Pierwsze próby dramaturgiczne Czechowa nie przedostały się na scenę, m.in. Płatonow (prapremiera dopiero w 1956). Autor jednoaktówek nawiązujących do humoresek i poetyki wodewilu (m.in. Wesele, 1889, Jubileusz, 1891); debiut teatralny – Iwanów (1887) zapowiadał późniejsze osiągnięcia: Mewę (1896, premiera minęła bez echa), Wujaszka Wanię (1897), Trzy siostry (1901) i Wiśniowy sad (1901). Zmarł na gruźlicę w pełni sił twórczych. Wszystkie jego sztuki zostały przetłumaczone na język polski (m.in. przez Artura Sandauera). We wczesnych humoreskach i opowiadaniach satyrycznych nawiązywał do tradycji prozy Gogola i Michała Sałtykowa-Szczedrina (1826-1889, autora głośnych powieści satyrycznych, m.in. Państwo Golowlewowie, 1875-80, bajek politycznych prozą i nowel). W późniejszych utworach patronowali mu m.in. Turgieniew i Lew Tołstoj (dotyczy to zwłaszcza opowiadania Sala numer 6, 1892). Zarówno w prozie, jak i w dramacie ukazał pesymistyczną diagnozę stanu świadomości inteligencji rosyjskiej. Symptomatyczne dla tego motywu twórczości pisarza jest opowiadanie Człowiek w futerale (1896), będące bezlitosnym obrachunkiem z prowincjonalną ciasnotą myślową i klimatem paraliżującego strachu, obezwładniającego jednostki i całe środowiska. Czechowa nazywano twórcą realizmu spraw najprostszych. Pisarz nawiązując do poetyki naturalistycznej, dbając o zmniejszenie dystansu między życiem a literaturą, tworzy iluzję prawdy obiektywnej. Dotyczy to zwłaszcza dramatów, w których realizuje koncepcję przypadkowej całości. Koncepcja ta polega na równoprawnym potraktowaniu (bez hierarchizowania znaczenia) spraw błahych i wielkich, wyzbyciu się wszelkiej pokusy moralizowania i rezygnacji z intrygującej fabuły. W sztukach Cz. z pozoru nic się nie dzieje. Zamiast intrygi pisarz odsłania dramat wewnętrzny bohaterów, sugerując ich stany emocjonalne w podtekście, odwołując się do tzw. “drugiego planu“, to jest istotnego sensu zdarzeń scenicznych. Sukces teatralny zawdzięcza Konstantemu Stanisławskiemu i kierowanemu przezeń (wraz z Władimirem Niemirowiczem-Danczenką) Moskiewskiemu Teatrowi Artystycznemu. Na tej scenie odbyły się triumfalne premiery ostatnich sztuk Cz., inaugurujące ich światową karierę. Krytycy i historycy literatury zastanawiali się nad źródłami nieprzemijającej wartości jego sztuk, które zdobyły sobie publiczność i entuzjastów we wszystkich zakątkach świata. łatwiejsza do zrozumienia wydawała się kariera dramatopisarstwa Ibsena, dla którego norweski koloryt nie odgrywał tak istotnej roli. Tymczasem sztuk Czechowa nie sposób bez szkody artystycznej pozbawić związków z losem rosyjskiej inteligencji w schyłkowych czasach caratu. Pisarz nadał jednak temu lokalnemu tematowi ogólnoludzki wymiar, dzięki nasyceniu swoich sztuk liryzmem, specyficzną aurą niepokoju moralnego, subtelną analizą psychologiczną postaci. Analiza ta nieodmiennie prowadzi do stwierdzenia nieprzezwyciężalnej samotności człowieka.
Urodzony w maju 1265 we Florencji, Zmarł 13 lub 14 IX 1321 w Rawennie. Poeta, uczony i polityk włoski. Pełnił wiele funkcji publicznych w rodzinnym mieście, po opanowaniu Florencji w 1302 przez gibelinów, na wygnaniu, zaocznie skazany na karę śmierci nigdy już do tego miasta nie powrócił; wędrował po wielu dworach, osiadając w Rawennie. Początki twórczości Dantego, sięgają lat 1292-93 (Vita nuova, życie nowe rodzaj pamiętnika prozą poświęconego młodzieńczej miłości do Beatrycze, przeplatanego wierszami). Autor traktatów politycznych i językoznawczych. Najważniejszym dziełem Dantego jest Boska Komedia (La Divina Commedia, 1307-1321) napisana w języku włoskim. Pierwotny tytuł dzieła brzmiał Komedia, uzupełniony później przez komentatorów.
Urodzony 11 XI 1821 w Moskwie, Zmarł 9 II 1881 w Petersburgu. Wybitny prozaik rosyjski, mistrz powieści psychologicznej. Syn lekarza, wychowywany w surowej atmosferze domowej: po śmierci matki oddany do pensjonatu, a następnie do szkoły inżynierskiej w Petersburgu. Zapoznaje się z literaturą europejską, tłumaczy Eugenię Grandet Balzaka. Od 1847 należy do koła pietraszewców, zajmujących się sprawami społecznymi w duchu francuskiego socjalizmu utopijnego. Aresztowany w 1849 zostaje skazany na śmierć: w ostatniej chwili przed egzekucją ułaskawiony, zesłany na cztery lata ciężkich robót na Syberię, a potem wcielony do wojska w Semipałatyńsku. Z Syberii wraca w 1859 i poświęca się pracy pisarskiej. Pod wpływem przeżyć więziennych i obozowych przeszedł daleko idącą ewolucję poglądów: z utopijnego socjalisty przekształcił się we wroga indywidualizmu, wszelkich dążeń rewolucyjnych i liberalnych, w rzecznika chrześcijańskiej pokory i posłuszeństwa carskiej władzy. Na jego poglądy wpływ miały też takie fakty z życiorysu pisarza, jak zamordowanie ojca przez chłopów, popadniecie w alkoholizm, namiętności gracza-hazardzisty. Wywarło to również wpływ na jego twórczość literacką. Znalazłszy się w trudnej sytuacji finansowej, ucieka przed wierzycielami na Zachód (1867-71), skąd wraca jako jeden z najpopularniejszych pisarzy rosyjskich. Wydał: Biedni ludzie (1845), Sobowtór (1846), Białe noce (1848), Nietoczka Niezwanowa (1849), Skrzywdzeni i poniżeni (1861), Wspomnienia z domu umarłych (1860-62), ; Zapiski z podziemia (1864), Zbrodnia i kara (1866), Gracz (1867), Idiota (1868), Biesy (1870), Młodzik (1875), Bracia Karamazow (1879-80), Dziennik pisarza (1873-81).
Urodzony 1932 w Alessandrii, Włochy, semiolog i pisarz włoski. Jest profesorem na uniwersytecie w Bolonii, autorem wielu prac naukowych, dotyczących estetyki i teorii znaku. Debiutował w 1956 książką z zakresu estetyki średniowiecznej. W Polsce znane są dwie jego książki naukowe: Pejzaż semiotyczny (1972) i Dzielą otwarte (1973), Lector in fabula (1994), liczne artykuły drukowane w czasopismach oraz powieści Imię róży (1980, wyd. pol. 1987), Wahadło Foucaulta (1989).